“ผมมองเห็นนกมันเดือดร้อนอยู่ตรงหน้าผมช่วยมันก่อน ผมไม่คิดไกลว่ามันจะไปไหน”

“มันถูกขัง ก็เพราะอนาคตของมันมีคนจะซื้อ เราปล่อยนกสิบตัว ทำให้นกเป็นพันๆ ตัวถูกจับ เพราะเขาเห็นว่าขายดี” จันทน์หอมมองนกที่ยังเหลืออีกหลายกรง

“บางทีเราต้องยอมสละส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนใหญ่ เหมือนนิ้วไหนเสียก็ต้องตัดนิ้วนั้นทิ้ง รักษาชีวิตไว้ เราปล่อยบุญน้อยที่เราได้จากการปล่อยนกวันนี้ แต่เราจะได้ทำบุญกับนกที่ไม่ถูกจับนับพันตัว”

“เราไม่ซื้อ คนอื่นเขาก็ซื้อไม่ใช่หรือ” ทิวทัศน์เอ่ยท้วง

“เขาไม่รู้ คนมักคิดว่าปล่อยนกแล้ว จะได้ฝากโชคร้ายไปกับนก อธิษฐานยาวนานขอให้บุญปล่อยนก บันดาลให้ตนร่ำรวยโชคดี เขาไม่รู้ว่าโชคอยู่ที่กรรมของตัวเองที่เคยสร้างมา ไม่ได้อยู่ที่นก ถ้านกตัวเล็กๆ อย่างนี้ทำให้เรารวยได้ เราก็ไม่ต้องทำงานซี ปล่อยนกทุกวันดีกว่า จริงมั๊ย”

“แล้วนกที่ถูกจับไปแล้วล่ะ” ทิวทัศน์ มองนกในกรงอีก

“นกกลุ่มน้อยพวกนี้ มันคงเคยกักขังใครมาก่อน เลยต้องเป็นไปตามกรรมของสัตว์ อย่างนี้แหละ คนขายนกอีกหน่อยก็ต้องมีชีวิตที่ถูกขังเหมือนกัน บางทีเธอด้วย”

“อ้าว ไหงงั้นล่ะ” ทิวทัศน์โวยวาย

“เพราะพระท่านว่า การส่งเสริมก็เหมือนทำเองนะ รู้มั๊ยเธออาจจะไม่ถึงกับถูกจับขังกรง แต่จะคล้ายๆ ถูกขัง ทำนองนั้น”